คำอธิบายสื่อ

1. ยุคสมัยของดนตรีไทย (แบ่งตามยุคทางประวัติศาสตร์ชาติไทย)

ดนตรีไทยมีรากฐานมาจากภูมิปัญญาดั้งเดิมและการรับอารยธรรมจากอินเดีย จีน และขอม พัฒนาเรื่อยมาจนมีรูปแบบที่เป็นแบบแผน (Classical Music) ดังนี้: [1, 2]

1. สมัยสุโขทัย (พ.ศ. 1792 - 1931):
2. รูปแบบ: เรียบง่าย เน้นการขับร้องและบรรเลงเพื่อความบันเทิงในวิถีชีวิตและการสมโภช
3. เครื่องดนตรี: นิยมวงเครื่องสายพื้นบ้านและวงปี่พาทย์ขนาดเล็ก เช่น พิณน้ำเต้า กระจับปี่ ปี่ และกลอง
4. สมัยอยุธยา (พ.ศ. 1893 - 2310):
5. รูปแบบ: มีการพัฒนาวงดนตรีให้ใหญ่ขึ้น เช่น วงปี่พาทย์เครื่องใหญ่ มีกฎมณเฑียรบาลห้ามบรรเลงบางเพลงในเวลาค่ำคืน ดนตรีเริ่มเข้าไปอยู่ในพระราชสำนักและพิธีการสำคัญ
6. สมัยธนบุรีและรัตนโกสินทร์ตอนต้น (รัชกาลที่ 1 - 3):
7. รูปแบบ: สืบทอดจากอยุธยา วงปี่พาทย์และเครื่องสายมีความสมบูรณ์ยิ่งขึ้น เกิดการประพันธ์เพลงเถา (มี 3 ชั้น, 2 ชั้น และ 1 ชั้น)
8. สมัยรัตนโกสินทร์ยุคประชาธิปไตย / ปัจจุบัน (รัชกาลที่ 7 เป็นต้นมา):
9. รูปแบบ: ดนตรีไทยปรับตัวเข้ากับสังคมสมัยใหม่ มีการบันทึกโน้ตเป็นระบบสากล วงดนตรีผสมผสาน (เช่น วงเครื่องสายผสมดนตรีสากล) และการอนุรักษ์เผยแพร่ผ่านสถาบันการศึกษา

ครูผู้สร้างสรรค์:
นายเกียรติศักดิ์ หยวกกุล

กลุ่มสาระฯ:
ศิลปะ

ระดับชั้น:
ม.1

ประเภท:
สื่อนำเสนอ (Presentation)

ปีการศึกษา:
2026

---

เข้าชม: 3 ครั้ง
ดาวน์โหลด: 2 ครั้ง